Noordwijk, 7 nov 2003
OP DE CURSUS PARTNERS AND POLICY MAKING.
Mary Schuh begon haar carriere als leerkracht voor leerlingen met ernstige meervoudige handicaps. Ze merkte evenwel dat de kinderen nooit ver kwamen, hoe goed ze haar best ook deed. Tot ze op inclusieve scholen ging werken.
Een wereld ging voor haar open. Eindelijk leerden de kinderen veel sneller de zelfredzaamheid en zelfs cognitieve vakken als rekenen en schrijven. Nu is ze werkzaam op de universiteit de afdeling Institute on Disability, die moet uitzoeken en uitdragen hoe je het beste mensen met een handicap in de maatschappij zo ondersteunt dat ze gerespecteerde burgers van de maatschappij zijn. Onderwijs is een van de belangrijkste thema's.
Inclusie is onderwijs in de klas met leeftijdsgenoten, op de school waar je heen zou gaan als je geen handicap had en waarbij ondersteuning gegeven wordt aan leerling, familie, leerkacht en school zodat ieder succesvol kan zijn.
Als alle kinderen samen leren, wordende kinderen vriendelijker, accepteren ze meer de verschillen, ook van zichzelf als ze afwijken van de norm.Als je “gewone”kinderen het recht onthoudt gehandicapte leerlingen in de klas te hebben, dan pak je ze de kans af om vriendelijker te worden.
Na 25 jaar ervaring en onderzoek kan je de verandering in denkcultuur als volgt beschrijven:
We waren gewend om te denken:
Nu weten we dat……..
Dat professionals het altijd het beste weten
de ouders het vaak het beste weten
dat zelfredzaamheid het beste geleerd kon worden op speciale plaatsen
zelfredzaamheid wordt het beste geleerd op de gewone school tijdens de momenten waarop ze nodig zijn. De cognitieve vakken als lezen rekenen etc. hebben wel een vaste plaats in het rooster.
Vooral geen hoge verwachtingen te hebben
Juist hoge verwachtingen nodig zijn
soort bij soort
Zoveel mogelijk positieve rolmodellen, dat zijn de leeftijdsgenoten
Chris bijvoorbeeld: hij leerde vroeger op de speciale school 4 pictos herkennen en aanwijzen. Hij had er veel moeite mee. Nu zijn het er al 60 want op de gewone school wordt het erg belangrijk om te communiceren. De leerkracht verwacht het ook van hem. Hoge verwachtingen zijn erg belangrijk.
Jamie moest op de speciale school leren om de statafel prettig te vinden. Hij wilde alleen maar liggen op de mat.
Op de gewone school begon hij te huilen als hij in de statafel moest staan. Maar dan zei de juf: Jamie de andere kinderen huilen ook niet als ze moeten staan. En Jamie huilde niet meer.
Jocelyn, autistisch, werd gestraft voor moeilijk gedrag op de speciale school.
Op de gewone school begonnen ze met gefaciliteerde communicatie. Daardoor kon hij zijn gedachten uiten aan anderen waardoor zijn moeilijk gedrag behoorlijk afnam.
Er is geen ADL wat niet onderwezen kan worden op de gewone school. Dromen veranderen in de jaren door nieuwe ervaringen/ ontmoetingen. Op een speciale school is daar amper de kans voor omdat het wereldje toch wel heel klein is en de voorkeuren die de leerling eens heeft laten zien, hem altijd nagedragen worden. Vooral als hij/zij niet kan praten.
Jefff’s moeder heeft 16 jaar gedaan wat de deskundigen zeiden. Jeff was langzamerhand een totaal wrak geworden. Zijn moeder besloot deze weg van de deskunndigen niet langer te volgen mar een andere weg in te slaan. Via een rechtszaak kreeg ze Jeff op een gewone highschool. Daar leerden ze hem faciliated communcation en als afstudeeropdracht schreef hij het gedicht:
Tot nu toe was ik dood
Bijna overleden
Binnen in mij ging alles kapot.
Nu voelt alles echt nu ik kan praten
Een eenvoudige wens is het
Om echte vrienden te krijgen
Twee jaar na zijn afstuderen heeft Jeff een eigen huis gekocht.
Mary Schuh begon haar carriere als leerkracht voor leerlingen met ernstige meervoudige handicaps. Ze merkte evenwel dat de kinderen nooit ver kwamen, hoe goed ze haar best ook deed. Tot ze op inclusieve scholen ging werken. 
